Toen ik Julian Sas voor het eerst op het Midzomer bluesfestival in Wijchen zag als begeleider van een niet zo bekende Amerikaanse zangeres Maxime Dupree hadden we nooit kunnen bevroeden dat hij een van de eersten in de lijn zou worden in de Nederlandse bluesrock-scene.

Zijn achtste studio album `Bound To Roll` is een hele bevalling geworden, twee en een half jaar is hij aan het dubben en schrijven geweest om de songs acceptabel te krijgen. Maar dan krijg je ook een album vol met tranen, liefde en pijn, huilbuien en veel andere emoties die het leven zo leuk maakt. `Straight from the heart` zeggen de Amerikanen en je kunt er niet omheen. Ook de vaste schare vaste fans van deze band zullen dit pareltje in de armen sluiten. Ze moesten ruim twee jaar wachten! 

Nu geen boogie´s wat de klok slaat, maar smaakvol zang en gitaar en slidewerk. Soms leunend op de pop, maar vaak zijn er ook sporen van de Engelse blues(rock) bands Bad Company, The Free en soms ook wat Zeppelin te horen. Mooie loopjes en vooral ZEER SMAAKVOL gitaarwerk, Dit maal geen snarengeneuk op de vierkante millimeter, maar fraai verhalende gitaarsolo´s. Wat kan deze man mooi blues spelen! 

Negen songs zijn van eigen hand en de andere zijn covers van Dylan `Highway 61 Revisited` een geweldige uitvoering, Humble Pie (30 Days In The Hole) en de onvermijdelijke Rory Gallagher met het beste nummer van de cd ‘Shadow Play’. Natuurlijk mogen zijn vaste begeleiders meedelen in de glans van het succes. Tenny Tahamata – bass en Rob Heijne – drums staan hun mannetje voor 120 procent. 

Een geweldige CD, waarmee Julian Sas een nieuwe weg is ingeslagen. Voeg daarbij het mooie fotowerk van Marco van Rooijen en het puike artwork van Misha van Tol, dan heb ik een simpele verklaring voor dit album mijn favoriet voor de komende tijd. 

Website: www.juliansas.com