 |
| Carlton Armstrong (Ronnie Baker Brooks) |
Tekst & foto's: Bert ReindersFotoalbum: Tamboer Hoogeveen 2011
Inmiddels heb ik zo’n vijf jaren een goed contact met eventmanager en programmeur van De Tamboer, Rudie Reinders. Al een aantal jaren houdt Rudie me in een vroeg stadium op de hoogte van de in- en outs van het festival en gaan we de laatste weken voor het festival altijd nog even samen op pad voor radio-interviews.
Zelf had ik het gevoel dat het allemaal wel mee zou vallen, maar inderdaad ….. de kaartverkoop liep toch iets minder voorspoedig dan tijdens de voorgaande edities. Tot op de dag zelf waren er zo’n 800 kaarten in de voorverkoop verkocht en in vergelijking met voorgaande edities was dat toch beduidend minder.
Toch komt de bezoekersstroom ruim voor 20:00 uur al lekker op gang en als De Greyhound Bluesband het festival om 20:15 uur mag openen is de foyer al aardig goed gevuld. De Greyhound Bluesband is al zeven jaar lang het vertrouwde gezicht in de foyer en ieder jaar nodigen de Assenaren een drie-tal Amerikaanse muzikanten uit om de avond in de foyer te vullen. Een flinke- en behoorlijk onderschatte klus voor de ‘jonge honden’, want van 20:15 tot 01:30 uur is op een paar korte pauze’s na wel dik vijf uur muziek maken!
 |
| Jay Bailey |
Deze avond zijn de Texas bluesrock gitarist Jay Bailey, de zanger, harmonica- en wasbordspeler Steve Wilkinson, (die de plotseling grieperige Harriet Lewis vervangt), en soul zanger en entertainer Julius E. Green uitgenodigd.
Jay Bailey blijkt meteen een schot in de roos, want de gitarist krijgt de toeschouwers al vrij snel op de dansvloer met zijn vrolijke uitstraling en zijn stevige gitaarwerk. Het lukt hem zelfs moeiteloos om het publiek ‘vast’ te houden, want bij de ex-Bluesbreaker Buddy Whittington in de Univezaal is en blijft het betrekkelijk rustig.
Toegegeven, als je de muziek van Whittington niet kunt waarderen, dan heb je niets in de grote zaal te zoeken. Whittington heeft een lange tijd niet 'gesonjabakkert' en ook bij aanblik van de overige drie heren krijg je het gevoel dat je naar een aflevering van de Muppetshow zit te kijken. De uitstraling van het viertal is dan ook ronduit belabberd. Muzikaal is het gelukkig wel hoogstaand wat de Britten laten horen. Het gitaargeluid van Whittington klinkt lekker clean en de melodiueze gitaarsoli zijn een lust voor het oor. Ook de warme- en loepzuivere stem van Buddy gaat er in als koek. Zijn repertoire bestaat uit werk van onder andere Peter Green, veel eigen werk van zijn laatste album, Six Strings Svengali en een enkele John Mayall cover (Jacksboro Highway). Wellicht is Whittington minder geschikt voor het grote podium en zou hij nog iets beter tot zijn recht komen in een wat kleinere club.
 |
| Alan Nimmo |
In de salon is het om 21:15 uur de beurt aan Jon Amor Blues Group. Vanaf de allereerste noot is het raak! Wat een power! Wie de gelijknamige cd van het viertal reeds kent, kan beamen dat het motto, ‘what you hear is what you get’ wel heel duidelijk van toepassing is. Echt veel ruimte voor improvisatie is er overigens niet en zelfs de nummer volgorde op de cd wordt grotendeels aangehouden. Wel een supervet optreden van deze giganten, die in Hoogeveen hun Nederlandse toer hebben afgesloten.
Gelijktijdig speelt King King feat. Alan Nimmo in de Passagezaal en Nimmo bewijst dat een stevige bluesrockact toch wel degelijk geschikt kan zijn voor een zaal met pluche stoelen. Gekleed in een rode Schotse kilt en een daarop vloekend blauw geruite blouse om de brede schouders, zet hij in no-time de zaal helemaal op zijn kop! Met scheurend gitaarwerk en uitstekend zangwerk laat Nimmo de mensen in de Passagezaal genieten van de eerste tot en met de laatste noot. De hele zaal zit afgeladen vol en in het begin is het bijna niet eens mogelijk om de zaal in te komen. Nimmo zorgt er voor dat er niemand meer in z’n stoel blijft zitten en dat de Passagezaal wordt omgetoverd van ‘zitzaal’ naar ‘danszaal’. Onbetwist een hoogtepunt op dit festival.
 |
| Ronnie Baker Brooks |
Het echte hoogtepunt van dit festival Ronnie Baker Brooks en zoon van de legendarische Lonnie Brooks, staat even later in de Univezaal en is dan ook niet voor niets als headliner van dit festival gebombardeerd. Bij de eerste noten wordt meteen duidelijk waarin de zwarte bluesmuzikant zich onderscheidt van de blanke muzikant. Je kunt het eigenlijk niet eens uitleggen, maar dit is een groove die je alleen maar kunt voelen en die alleen maar door een zwarte muzikant kan worden gespeeld. Ongelooflijk wat een weergaloze ritmesectie. Zo ongehoord strak en swingend, dat Ronnie Baker Brooks zichzelf niet eens zo zeer hoeft in te spannen. Ondanks dat ik zelf niet benauwd ben aangelegd, lijkt het wel of de bassist (Carlton Armstrong) uit de hoogste categorie ghetto-gangs is gestapt en als ik die ’s nachts in een donker steegje zou tegenkomen, zou ik hem mijn portemonnaie al van een afstand toegooien. Mijn hemel, wat een tronie!
Het geluid in de Univezaal is overigens fenomenaal. Het is wel behoorlijk hard, maar loepzuiver en geen moment vervelend. Met heerlijk ritmisch en melodieus gitaarwerk eert Brooks de helden van weleer (Waters, Wolf en Hooker). Wel een typisch Amerikaanse lichtelijk over-the-top-show met de bekende rondjes door de zaal etc. etc., maar dit is toch de stevige Chicago- en Texasblues die we zo vaak moeten missen op de meeste grote bluesfestivals in ons land. Hopelijk houdt Hoogeveen, net als Tiel, Cuijk en Zwolle de traditie met dergelijke zwarte bluesacts zo lang mogelijk in stand! Kicken!!
Dede Priest heeft eigenlijk de pech om gelijktijdig met Ronnie Baker Brooks te moeten concurreren en de strijd om het publiek moet ze dan toch verliezen. In de Passagezaal is het vrij rustig en dat zal in de loop van haar optreden ook niet anders worden. Dede is voor de tweede keer te gast in Hoogeveen en de Passagezaal zou met de mooie lichteffecten en de fraaie akoestiek perfect bij haar passen.
 |
| Dede Priest |
Ondanks dat er muzikaal niet zo veel op het optreden van Dede en haar band valt aan te merken, mis ik toch een stukje bezieling en enthousiasme. Dede staat zelf heel vaak met haar hoofd ver voorover gebogen en het is net alsof ze haar eigen stem niet goed kan horen. Ook de wisselwerking tussen de band en het publiek komt eigenlijk nauwelijks op gang, maar daarvoor is het waarschijnlijk ook net te stil in de zaal. Toetsenist Govert van der Kolm, krijgt met enkele fantastische hammondsolo’s en zijn tomeloze inzet de handen wel regelmatig op elkaar, maar toch heb ik veel betere concerten van Dede Priest en haar band gezien!
Oli Brown moet het in de Salon ook met te weinig publiek doen, maar ook Brown is niet opgewassen tegen de concurrentie die hij van Ronnie Baker Brooks te duchten heeft.
In de foyer staat na al het andere moois in de overige zalen, nog steeds het viertal van De Greyhound Bluesband te spelen. De tweede gast, Steve Wilkinson, heb ik op een nummer na volledig gemist en daarom nemen we nog de tijd voor Julius E. Green.
Julius heeft op het eerste gezicht wel wat weg van Sammy Davis Jr. Een klein, keurig gekleed en broodmager mannetje met een behoorlijke strot. Julius is destijds internationaal bekend geworden als de tenor van het legendarische Soul/Gospelkwartet The Platters en mogen we toch rustig beschouwen als een grote naam uit het oude soulcircuit.
 |
| Julius E. Green |
Green probeert van meet af aan met een flinke portie Amerikaans entertainment de sfeer in de foyer omhoog te stuwen, maar het te geforceerde geschreeuw en het overdreven Amerikaanse gedrag werkt op de muziekliefhebber averechts die langzaam afhaakt en de garderobe opzoekt. De echte feestgangers blijven natuurlijk hangen en zodra ‘Sweet Home Chicago’ voorbij komt gooien wij toch de handdoek maar in de ring en besluiten we om het licht in De Tamboer maar eens een keer niet uit te doen.
Wij hebben onze muzikale vitamines met Ronnie Baker Brooks, Jon Amor, Alan Nimmo en Buddy Whittington dan eigenlijk ook wel gehad deze avond.
Uiteindelijk hebben rond de 1.100 bezoekers De Tamboer bezocht op deze avond. Wellicht minder als tijdens de voorgaande edities en het voorgevoel van Rudie is dan voor een deel toch uitgekomen. De 8e editie zal in elk geval ruim voor Sinterklaasavond plaatsvinden!
