Tekst & foto's: Bert Lek
Fotoalbum: Rosblues

“Doe je er nog een Eddy?” vraagt aankondiger,  Rinus van Zuidam aan de “Chief”
De Amerikaan kijkt de grote man achter dit festival vragend aan, waarop Rinus zich realiseert dat hij in het Engels moet overschakelen om het voor elkaar te krijgen.

Het typeert de gemoedelijkheid die tijdens de zevende editie van Rosblues heerst.
Even daar voor heeft de 76 jarige man uit Chicago samen met de Juke Joints (J.J.) de zaal met ruim 600 toeschouwers dol gespeeld. Het optreden week niet veel af van de voorjaarstournee. Nu was Eddy Clearwater helemaal in het rood gestoken met een zwarte hoed. Het eerste nummer is  “Walking Through The Park” en de toegift “A (blues)party At My Home.”


Tussendoor maakt the chief grappen en grollen met het publiek en de mannen uit Zeeland dat erg aanstekelijk werkt op iedereen, die daar voor openstaat. Het is ook goed om te zien, dat mondharmonicaspeler  “Sonnyboy” van den Broek na lange tijd weer terug is en hoe!

De oordoppen, die ik gehaald heb om het gitaargeweld van Michel Staat (J.J.) te weer staan, kan ik in mijn oren houden bij de laatste act Johnny Winter. Heel Brabant en de halve  Betuwe zijn uitgelopen om de Texaan aan het werk te zien. Wie heeft ooit kunnen bevroeden, dat de Albino naar Rosmalen of all place zou komen?

Daar zit hij dan om 23.45 uur met zijn blote voeten in sloffen geschoten. Johnny wordt bijgestaan door Vito Luizzi op drums, Paul Nelson, gitaar en Scott Spray op bas, die hem al jaren perfect opvangen als begeleiders.

Johnny blijkt in o.a. “Hide Away”, “Good Morning Little Schoolgirl” en “Johnny B Goode” en enkele stukken van zijn nieuwe cd “Roots” de opgaande lijn van een paar jaar geleden hebben weten vast te houden en zelfs te overstijgen. Soepel gaan de magere vingertjes over de frets heen zonder ook maar een moment te kijken hoe hij ze neer moet zetten.


Jammer dat de set van Barrelhouse aardig verpest wordt door het (a)sociale  geklets in de zaal. Zangeres Tineke Schoemaker komt met haar prachtig in outfit gestoken mannen in de mooie rustige nummers amper boven het geroezemoes uit. Op hen rust nu de taak na het wegvallen van C+B om de fakkel over te nemen, dat blijkt in Rosmalen geen probleem te zijn. Vooral Willie Dixon’s “Spoonful “dient vermeld te worden. Wat een prima uitvoering. Oneman band Philippe Ménard zorgt in de pauze met zijn down home blues, dat de mensen gedeeltelijk naar het café verhuizen.

Hij is niet de mooiste bluesman, maar spelen kan hij en zo fanatiek, dat Barrelhouse niet eens de kans krijgt om het laatste nummer van hun set netjes te kunnen afwerken.

Rinus van Zuidam en zijn mensen kunnen terugkijken op een geslaagde editie. Het enige puntje van kritiek is het geluid, dat vooral in de set van  Barrelhouse in het begin verkeerd is afgesteld en later ook niet helemaal optimaal is. Waarschijnlijk komt dit dat iedere band zijn eigen backline wil gebruiken. Volgend jaar beter